Η Σκλαβοπούλα είναι χωριό του δήμου Καντάνου – Σελίνου, της περιφερειακής ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 28 κατοίκους. Απέχει 80 χιλιόμετρα από τα Χανιά και 20 χιλιόμετρα από την Παλαιόχωρα και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 640 μ.^[2

Στην περιοχή της Σκλαβοπούλας έχουν εντοπιστεί αρχαία μεταλλεία χαλκού, πιθανών των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, σύμφωνα με τη χρονολόγηση οστράκων που βρέθηκαν εκεί. Τα μεταλλεία αποτελούνται από μικρές σήραγγες για την εξόρυξη μαλαχίτη. Επίσης στην περιοχή βρέθηκαν τάφοι των ρωμαϊκών χρόνων, οι οποίοι χρονολογήθηκαν με βάση τα κτερίσματά τους από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ.. Βρέθηκαν γυάλινα και πήλινα αγγεία τα οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκαν για έκθεση στο αρχαιολογικό μουσείο Χανίων.

 Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρεται ως Sclavopula. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Sclavoppulla et Sisses με 430 κατοίκους, 85 οφειλόμενες αγγαρείες και 14 προνομιούχους. Από τον Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 αναφέρεται το χωριό Sclavopula. Στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 αναφέρεται ως Sklavopula με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 38 οικογένειες. Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1866, ο αρχηγός της επανάστασης στο Σέλινο Κ. Κριάρης κατέφυγε στον σπήλιο του Μουρτάρη, κοντά στην Σκλαβοπούλα.

Το 1881 η Σκλαβοπούλα ανήκε στον δήμο Παλαιόχωρας και στην απογραφή εκείνης της χρονιάς αναφέρεται ως Σκλαβοπούλα και Σφακιά, με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 269 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 345 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι το 1989, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πελεκάνου.

Στο χωριό σώζονται τρεις μονόχωροι καμαρόσκεποι ναοί της ενετοκρατίας, ο ναός της Παναγίας, του Αγίου Γεωργίου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος το εσωτερικό των οποίων είναι τοιχογραφημένο.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο εσωτερικό του διασώζει την κτητορική επιγραφή η οποία αναφέρει ως κτήτορα τον Νικόλαο αναγνώστου και χωρικό ιστοριογράφο και τη χρονολογία ,ςψϟθ (= 6799 έτος Κόσμου, το οποίο αντιστοιχεί στο 1290/1291). Ο ναός έχει τοιχογραφηθεί σε δύο φάσεις, η πρώτη καταλαμβάνει το ιερό και τμήμα του βόρειου τοίχου και η δεύτερη, μεταγενέστερη, χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, καταλαμβάνει κυρίως το δυτικό τμήμα του ναού.

Ο ναός της Παναγίας φέρει τοιχογραφίες οι οποίες χρονολογούνται από τα τέλη 14ου με αρχές 15ου αιώνα και έχουν υποστεί φθορές. Στο εσωτερικό σώζεται τοιχογραφία του κτήτορα να κρατάει ομοίωμα του ναού και έχει μαχαίρι κρεμασμένο στη ζώνη. Στο εσωτερικό του ναού σώζεται χάραγμα με τη χρονολογία 1518.

Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος είναι και αυτός τοιχογραφημένες, αν και οι τοιχογραφίες του έχουν φθαρεί. Οι περισσότερες τοιχογραφίες που σώζονται χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα, αλλά υπάρχουν και ίχνη παλαιότερων στρωμάτων τοιχογραφιών. Στο νότιο τοίχο του ναού σώζονται δύο χαράγματα, με τις χρονολογίες 1422 και 1514. Από τις τοιχογραφίες ξεχωρίζουν οι έφιπποι άγιοι, το όνειρο του Ιωσήφ, η φυγή στην Αίγυπτο, η Ανάληψη, ο Ευαγγελισμός κ.ά. Στο βόρειο τοίχο σώζεται η τοιχογραφία του κτήτορα, του μοναχού Παρτσάλη, να κρατάει το ομοίωμα του ναού.